Mówi Bruce Davids z Londynu.
Miasto stoi w ogniu od niemieckich bomb zrzuconych ostatniej nocy
przez hitlerowsk¹ Luftwaffe.
Z ruin odkopywane s¹ trupy,
a we Francji armie niemieckie czekaj¹ na to, aby ten kraj siê podda³.
Ale oddzia³y angielskie walcz¹.
Na niebie m³odzi ch³opcy z RAF walcz¹ z si³ami nazistowskimi,
które tylko rok temu napad³y na Polskê, przesz³y przez Francjê
i jako jedyny pozostawi³y ten kraj w konflikcie, który w wypadku przegranej
mo¿e zniszczyæ Wolny Œwiat.
Wprowadzajcie ludzi.
Dobra, teraz wy, jazda.
Na bok, ch³opaki. Uwaga na ty³.
LONDYN 1940
Znalaz³em ci cztery dodatkowe wagony.
- Dobrze. - Dostaniesz swoich tysi¹c ch³opa.
- Wola³bym byæ tam z nimi ni¿ tutaj. - Finlandia ciê ci¹gnie, tak?
- Kraj czy kobiety? - Tylko ma³y zastrzyk patriotyzmu.
- Przyjdziesz na drinka? - Nie, dziêki. Mo¿e jutro.
Halo?
- Do zobaczenia rano. - Dobra.
Trzy, widzê st¹d.
Na zdrowie.
- Panie Faber? - Czeœæ, Billy.
Mam kolejn¹ rozmowê w wojsku.
Nie wygl¹dasz na ani trochê starszego ni¿ w zesz³ym tygodniu.
Mój kolega, Harry, ma tak¹ maœæ, która wymiecie pryszcze w mig.
Nie ma siê co œpieszyæ. Jeszcze wojny wystarczy, obiecujê ci.
Ale ja chcê walczyæ teraz.
Wszyscy nosz¹ mundury, oprócz mnie. Chyba ¿e maj¹ specjaln¹ pracê, jak pan.
- A co z marynark¹ wojenn¹, Billy? - Zastanawia³em siê nad marynarka, ale...
- Có¿, nie umiem w ogóle p³ywaæ. - Zatem lotnictwo te¿ odpada.
- Czemu? - Bo nie masz skrzyde³, prawda?
- WeŸ je, kochanie. - Dziêkujê.
- Wszystkiego najlepszego. - Dziêkujê.
- Wszystkiego najlepszego. - Dziêkujê. Bardzo dziêkujê.
Pani Rose?
David, kochanie. Chyba pójdê siê przebraæ.
- Mogê pomóc? - Nie, nie mo¿esz.
Có¿, mój ch³opcze, kiedy do³¹czasz do szwadronu?
Jutro, proszê pana. Spitfire. Widzia³em go wczoraj. Cudowna maszyna.
Gotowe.
Mamo, jestem taka szczêœliwa.
Och, kochanie.
- To cudowny ch³opak. - Prawda?
Kochanie...
Na podwórko, Emma.
Obie.
- Lucy... - Tak?
Lucy, ja...
Nie wiem, czego dziœ wieczorem siê spodziewasz, ale...
Chyba powinnaœ wiedzieæ, ¿e...
Mamo, ja wiem.
Zegnaj, mamo.
Zegnaj, tato.
Czeœæ.
Billy, przegapi³eœ podwieczorek. Ty te¿, Faber. Zjedz coœ w pubie.
- Dziêki. Tylko siê szybko umyjê. - Zobaczymy siê na miejscu.
- Freddy, mogê przyjœæ? - Nie jestem tego pewien.
- Jesteœ ju¿ w wojsku? - Opowiedz o tej cudownej maœci.
A, tak. Powiesz pani Garden, ¿e siê spóŸniê?
Mój kolega, Harry, ma tak¹ maœæ, która wymiata wszystkie pryszcze...
Panie Faber, trzymam dla pana ciep³y kawa³eczek pasztecika.
- Nie wolno go zmarnowaæ. - Nie gdy wydzielaj¹ racje, nie wolno.
Za chwilê zejdê.
24 godziny to nie za d³ugo na podró¿ poœlubn¹, prawda?
Mo¿emy zacz¹æ od razu. Tam jest butelka szampana.
Tutaj jest.
- Proszê bardzo. Mamy kieliszki? - Naturalnie. Wszystko jest na miejscu.
- O Bo¿e. - Co?
W³aœnie myœla³am o mamie.
Dziœ próbowa³a mi powiedzieæ, co dzieje siê w noc poœlubn¹.
Trochê siê spóŸni³a. Co powiedzia³aœ?
Powiedzia³am, ¿e siê spóŸni³a, nie?
Henry?
Panie Faber?
Co pan robi?
To nic takiego. To... tylko dla stacji.
Tajne sprawy dotycz¹ce poci¹gów. Nie powinienem tego pani mówiæ.
- Proszê mnie pos³uchaæ. - Nie!
Zaufaj mi.
- Jesteœ szpiegiem. - Przestañ siê miotaæ.
Pos³uchaj mnie, proszê.
Ostatniej nocy znów g³ównym celem Luftwaffe by³ Londyn.
Dzielnice mieszkalne i przemys³owe dozna³y znacznych zniszczeñ...
DZIŒ WYS£ANO 100.000 WOJSKA
KIERUNEK FINLANDIA
David, ostro¿nie. Nie jesteœ jeszcze w swoim Spitfire.
WYSPA STORM, CZTERY LATA PÓNIEJ
Ukochani bracia, dal Pan i zabra³ Pan.
Daje nam owce,
a my... oddajemy Mu koœci.
Lucy, chyba znowu obrazi³em twoj¹ mamê.
Jestem tutaj, David. Mo¿esz zwracaæ siê prosto do mnie.
- Ekscytuj¹ce zaproszenie. - David, proszê...
Dopij, kochanie.
- Spakujesz siê i przygotujesz, prawda? - Nie martw siê. Ju¿ jestem gotowa.
Dobrze.
Tatusiu.
Mamo, przepraszam za Davida. Ciê¿ko mu teraz byæ wœród ludzi.
- Rozumiesz? - Oczywiœcie, kochanie.
- Moja biedna dziewczynko. - Nie. Mam siê dobrze.
Wszyscy mamy siê dobrze. Prawda, Tom?
Tak, naturalnie.
Có¿, do widzenia pani. Te s¹ dla pani i pani mê¿a.
W Londynie nie ma teraz za du¿o ¿ywnoœci.
Dziêkujê, Tom.
ChodŸ ju¿, Tom.
Jest pijany.
- Czy zawsze taki jest? - Najczêœciej, ale to dobry przyjaciel.
Jak tylko chcesz wróciæ do domu, ty i Jo...
Nie.
Mój dom jest tu, mamo, z Davidem i Jo.
Sama mówi³aœ, ¿eby nie spodziewaæ siê, ¿e ma³¿eñstwo bêdzie ci¹g³¹ sielank¹.
- No tak. - No w³aœnie.
Có¿, przynajmniej Jo wydaje siê byæ zdrowy.
- Poca³owa³em ja w ucho. - Mo¿e gdybyœ mia³a jeszcze jedno?
Dlaczego nie? David z pewnoœci¹ jest zdolny.
Tak.
Ale nie znosi nawet mijania mnie w korytarzu z obawy, ¿e mnie dotknie.
- Szybciej, Lucy. - Kocham ciê.
Nie trzeba o tym mówiæ ojcu.
- Nie. - Nie. ChodŸmy wiec.
- Pa-pa, babciu. - ChodŸ, Jo.
DZIŒ WIECZOREM
SPOTKAJ SIÊ Z MULLEREM.
GODZINA 2100.
WYMAGANE SPOTKANIE
W SPRAWIE MISJI.
POWTARZAM. SPOTKAJ MULLERA.
DZIŒ WIECZOREM.
ROZKAZ NAJWY¯SZEJ RANGI.
Agent Muller.
- Ktoœ jest z Mullerem. - Dobrze.
Dajcie im 60 sekund i wchodŸcie.
Zostawi³eœ œlad, po którym nawet œlepy by trafi³.
Jesteœmy okr¹¿eni.
Mów po angielsku.
Führer chce, ¿ebyœ
ponownie oceni³ si³ê armii Pattona we wschodniej Anglii.
Ma si³ê natarcia. Maj¹ przecie¿ fotografiê.
Genera³ Patton jest gotowy do natarcia na Europê w ka¿dej chwili w Pas-de-Calais.
- Astrolog Hitlera... - Astrolog?
Mój Bo¿e.
Wierzy, ¿e... atak nast¹pi w Normandii.
Dobra.
Zrobiê oszacowanie.
- Dam znaæ tak samo jak zwykle. - Nie.
Absolutnie ¿adnego kontaktu radiowego. Masz zrobiæ zdjêcia.
Dostarczysz je osobiœcie Führerowi.
- Osobiœcie? Czemu? - Mówi, ¿e ci ufa.
- Chce to us³yszeæ z twoich ust. - Có¿, milo mi.
Admira³ Canaris wysy³a U-Boota, ¿eby ciê odebra³ u wybrze¿y Szkocji.
To milo. Nosisz to ca³y czas przy sobie?
Tak. A co?
- Idziemy. - Z³apiemy ich obu.
Co to jest?
Wyspa Storm. Kolo 3 km od miejsca spotkania.
- Kiedy odbierze mnie U-Boot? - Jak dasz sygna³.
Od szóstej wieczorem do szóstej rano.
Zaczynaj¹c od kiedy?
Za tydzieñ od dziœ, przez tydzieñ.
A ty? Jak ty siê wydostaniesz z Anglii?
Muszê siê jakoœ dostaæ do Liverpoolu.
A jak ciê z³api¹ i bêd¹ torturowali?
- Mam tabletkê z trucizn¹. - U¿y³byœ jej?
Oczywiœcie. Jeœli zajdzie potrzeba.
Jo prosi³ mnie, ¿eby powiedzieæ tatusiowi dobranoc.
On bardzo ciê kocha.
I ja go kocham.
Ale, kochanie, nie okazujesz tego.
Nigdy mu nie mówisz.
Nigdy go nie potrzymasz.
Nie bój siê, ¿e on teraz robi siê starszy.
Baæ siê czego? Czego do diabla mam siê baæ?
Mam chodziæ z nim na spacery, tak?
I pop³ywaæ, i grac w pi³kê?
- David... - Chce, ¿eby by³ ze mnie dumny, tak?
¯eby wyrós³ jak jego ojciec, na pierdolone, beznogie poœmiewisko.
Pewnie przyjemnie ci min¹³ czas z matk¹ na obgadywaniu mnie.
Bardzo siê o ciebie troszczy.
Nie potrzebujê niczyjej troski.
Dam sobie sam radê.
Ja nie.
David, potrzebuje ciê.
- Kocham ciê. - Nie.
Proszê, nie.
Chcê spaæ. Na mi³oœæ bosk¹, daj mi spaæ.
Dziêkujê.
Nie wynajmowa³a pani nikomu tego pokoju od czasu œmierci pani Garden?
Nie. Nie od czasu, gdy Billy Parkin tu mieszka³. Jest teraz w wojsku.
Chyba ju¿ widzia³em wszystko, co chcia³em zobaczyæ.
Dziêkujê bardzo.
Sier¿ancie. Billy Parkin?
Zgadza siê. Witam.
O co tu chodzi?
O morderstwo.
Nigdy nie zapomnê powrotu z pubu.
I tam oto by³a.
Martwa.
- To by³ najgorszy szok mego ¿ycia. - Z pewnoœci¹.
Cholerny Henry Faber.
Mój bohater.
Drañ.
Nawet ranny na wojnie.
Medale na piersi.
No ale po co ja wam jestem potrzebny?
To s¹ fotografie klas koñcz¹cych niemieck¹ szko³ê wojskow¹.
Ten sam rok, ró¿ne szko³y.
Nie spiesz siê.
- Szukam Fabera, tak? - Tak.
To on.
To Faber jak ¿ywy.
I spójrz.
Admira³ Wilhelm Canaris, szef niemieckiego wywiadu.
A od razu za nim, jego m³ody student - Ig³a.
- Na rybki? - I obserwacje ptaków.
Jak szczêœcie dopisze.
Najlepiej trzymaæ siê po drugiej stronie kana³u. Po tej jest strefa zabroniona.
- Naprawdê? - Zaczyna siê nieca³y kilometr st¹d.
Cz³owiek o pseudonimie: Ig³a.
Znany te¿ jako Henry Faber.
Urodzony 26 maja 1900 roku
w wiosce Öln w Prusach Zachodnich.
W wieku lat 13 poszed³ do Szko³y Kadetów Karlsruhe w Baden.
Dwa lata póŸniej przeniesiono go do bardziej presti¿owej Groß-Lichterfelde
w pobli¿u Berlina.
Zna³ ju¿ p³ynnie angielski, bo jego ojciec, baron von Müller-Guder,
pracowa³ w Waszyngtonie jako attaché wojskowy
i tam pos³a³ swego syna do prywatnej szko³y.
Ale z powrotem w Niemczech ch³opak ci¹gle siê buntowa³
i czêsto dostawa³ za to lanie.
Zda³ egzaminy koñcowe na bardzo wysokie oceny.
W latach 20-tych Ig³a by³ kadetem w szkole wojennej w Metz,
gdzie Wilhelm Canaris zaprzyjaŸni³ siê z nim.
W '31 Hitler odwiedzi³ jego posiad³oœæ rodzinn¹ i go pozna³.
W '33 Hitler przej¹³ w³adzê. Ig³a stal siê kapitanem
i zosta³ wys³any do Berlina do zadañ nieokreœlonych.
Mia³ romans z niemiecka aktork¹. Nigdy siê nie o¿eni³.
Nie mia³ bliskich przyjació³.
I w '38 Ig³a znikn¹³.
Bo¿e.
Cwani dranie.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Kim pan jest? - To ja powinienem pytaæ, kim pan jest?
Jest pan na mojej lodzi.
- Co jest w tej torbie? - Lornetka, aparat, ksi¹¿ki.
Nie, nie wolno. Rêce do góry.
Mo¿e pan potrzymaæ? Dziêkujê.
Jak siê cieszê, ¿e pana s³yszê.
Oczywiœcie.
Tak, to nie powinno byæ zbyt trudne.
Wo³a³by pan rano?
Ale¿ oczywiœcie. Tak.
Dobranoc.
Chcê, ¿eby to posz³o w baga¿u dyplomatycznym do Lizbony po po³udniu.
- I dalej do Berlina? - Jak najszybciej.
Dobrze.
Czy mogê zapytaæ...
To ubezpieczenie.
Nie przychodzisz do nas zbyt czêsto.
- Nie za bardzo. - Nie zadajesz siê z nikim.
Ostro¿ny cz³owiek.
Ostro¿ne ¿ycie. W koñcu, jak inaczej mo¿na przetrwaæ te dni?
Mo¿na przestaæ.
Ale nie ty.
Wyszkolenie.
- Patriotyzm. Dobrze. - Tutaj proszê.
Panie kierowco, tutaj proszê.
Dziêkujê.
Wiesz, co to jest, Godliman?
Amerykañskie samoloty.
To s¹ fotografie alianckich sil Pattona we wschodniej Anglii.
Niemcy myœl¹, ¿e s¹ tylko dwa mo¿liwe miejsca
na inwazjê Aliantów na Europê.
I maj¹ racjê.
Tutaj ze wschodniej Anglii na Pas-de-Calais
albo z po³udniowego wybrze¿a Anglii na pla¿e Normandii.
Operacja Overlord wybra³a Normandiê.
Zatem co robi armia genera³a Pattona we wschodniej Anglii?
Tam nie ma armii. Te samoloty s¹ porobione ze sklejki.
Zrobiliœmy to, aby oszukaæ Niemców. Cz³owiek, który zrobi³ te zdjêcia, wie to.
W zwi¹zku z czym na pewno wie, ¿e mamy zamiar zaatakowaæ Normandiê.
ZnajdŸ go, Godliman. To mo¿e nas kosztowaæ cholern¹ wojnê.
Có¿, gdyby to pan by³ na tej stacji i chcia³ wydostaæ siê z kraju,
to móg³by pan jechaæ do Holyhead albo Liverpoolu czy Glasgow,
a potem promem do Irlandii.
Nie zaryzykowaliby Holyhead z powodu kontroli paszportowej.
A z Liverpoolu do Belfastu? Samochód przez Irlandiê i U-Boot na wybrze¿u.
Mówisz o naszym 11.45 z Marylebone do Inverness
przez Stafford, Crewe, Liverpool...
Liverpool. Tam wysi¹dzie. Masz racjê.
- Ten o 11.45 odjecha³ o czasie. - Jak siê do niego dostaniemy?
- Mo¿na by zatrzymaæ poci¹g... - Tak. Za³atw nam samolot.
- Tak jest. - ChodŸ, Billy.
- Mo¿e zagramy w pokera, kolego? - Czemu nie?
Znowu siê zatrzymujemy.
Maszyniœcie pewnie zabrak³o wêgla.
Pewnie zapomnia³ ksi¹¿eczki na przydzia³y.
Zapamiêtaj, Billy, masz mi go tylko wskazaæ.
Proszê siê nie martwic. Rozpozna³bym Fabera nawet z poñczoch¹ na g³owie.
Zaciemnienie. Zaci¹gn¹æ rolety. Dziêkujê.
Zaciemnienie.
Zaci¹gn¹æ rolety.
Zaciemnienie.
No ju¿, przesuñ siê trochê, kolego.
Niech go ktoœ zabierze. ChodŸ. Cholera.
Przepraszam.
Nie ruszaj siê, albo ciê zabije. Dlaczego mnie szukasz?
- Nie szukam. - Nie k³am.
Czy¿by wojsko zmieni³o sobie mundury, Billy?
Jaki jest plan? Gdzie jest zasadzka?
W Glasgow. Czekaj¹ na ciebie w Glasgow.
To w koñcu przyjêli ciê do wojska, co, Billy?
Gratulujê.
O mój Bo¿e!
Dziêkujê. Bardzo milo z pana strony.
Nie zmieni pan zdania i nie wst¹pi na lunch?
- Nie, muszê siê dostaæ do Banff. - Jak pan chce.
Mam nadzieje, ¿e pañski samochód bêdzie tam na pana czeka³.
Bez benzyny i tak daleko nie zajedzie.
Armia Czerwona osi¹gnê³a ogromne sukcesy w walce z Niemcami,
uderzaj¹c czo³gami i wojskiem wzd³u¿ Frontu Wschodniego.
Armie Hitlera ponios³y wiele poni¿aj¹cych klêsk
i uciek³y w pop³ochu, przemarzniête, przez zabójcze œniegi Rosji.
Wszystko to w momencie, gdy Hitler mówi³, ¿e s³owa "poddaæ siê"
nie mo¿na znaleŸæ w niemieckim s³ownictwie.
Amerykañskie i brytyjskie si³y nasili³y dzienne bombardowanie Niemiec.
Pan Churchill i genera³ Eisenhower uzgadniaj¹ plany
i z nadejœciem lata atak Aliantów na Europê
jest, naturalnie, tylko kwestia czasu.
Pytanie decyduj¹ce dla nazistowskich dowódców to
gdzie i kiedy nast¹pi atak?
U- Boot odbierze ciê u wybrze¿y Szkocji,
ale tylko wtedy, gdy dasz sygna³. Od szóstej wieczorem do szóstej rano.
Osobiœcie dostarczysz fotografie Führerowi.
On mówi, ¿e ci ufa.
Có¿, milo mi.
Tak, to ten goœæ. Zabra³em go z jakiegoœ pustkowia.
Czu³em siê jak g³upek, jak to zobaczy³em.
Jest pan pewien, ¿e to ten sam cz³owiek?
Zaproponowa³em mu lunch.
- I jecha³ do Banff? - Podrzuci³em go naprzeciw.
- Scotland Yard na linii. - Nareszcie.
Scotland Yard.
Wiem, ¿e jest póŸno. Tu te¿ jest póŸno.
David!
Proszê mnie obj¹æ.
W³aœnie tak.
Jeszcze dziesiêæ osób widzia³o twego cz³owieka.
Wszystkie sprawdzone?
Przes³uchaliœmy osiem. Zajmujemy siê pozosta³ymi dwiema.
Przeszukaliœmy od Cape Wrath do Carlisle.
Nie ma gdzie siê ukryæ.
Jest pan na Wyspie Storm.
- Wyspa Storm? - Teraz pan wie, czemu siê tak nazywa.
Wmiot³o pana do zatoczki. Wszystko zawsze wmiata.
Proszê nie wstawaæ.
- Przestraszy³em wam dziewczynkê. - To ch³opiec.
- Przepraszam. - Nie. Muszê mu obci¹æ w³osy.
Czy by³ z panem na pok³adzie ktoœ jeszcze?
David, daj odpocz¹æ temu biednemu cz³owiekowi.
Nie, by³em sam.
Nie pofatygowa³ siê pan, ¿eby sprawdziæ prognozê pogody przed wyruszeniem?
Nie.
- Dal pan znaæ stra¿y brzegowej? - David, czy to wa¿ne?
Bo jeœli tak, to mo¿e s¹ tam ludzie ryzykuj¹cy ¿ycie, ¿eby go znaleŸæ.
- I mo¿emy ich powiadomiæ, ¿e ¿yje. - Nie.
Nie... Nie...
powiadomi³em stra¿y.
Tylko odwinê ko³drê.
- Nigdy nie widzia³am nikogo tak wyczerpanego. - Ale, mamusiu...
Jo, musisz siê bawiæ bardzo cicho, ¿eby ten pan na górze móg³ spaæ.
On nic nie us³yszy.
- Mamusiu, dlaczego... - David,
jak s¹dzisz, kim on jest?
G³upcem, ¿eby wyp³ywaæ w tak¹ pogodê.
Nie jest marynarzem z zawodu.
- Nie jest marynarzem z zawodu? - Nie.
Zauwa¿y³am, ¿e ma delikatne rêce.
Rêce? Na mi³oœæ bosk¹, ma przecie¿ garnitur.
Nagle jesteœ bardzo spostrzegawcza, co?
Idê do Toma.
David. A co, jak on siê obudzi?
Kim jest ten pan w moim pokoju, mamusiu?
Nie wiem, kochanie.
Dziewczynka z d³ugimi blond w³osami i diamentami w nich.
- Wiesz, co to s¹ diamenty? - Coœ jak skarby, prawda?
Muszê ci obci¹æ w³osy.
A gdyby nie, to by ros³y, i ros³y, i ros³y?
Tak. Uros³yby ci a¿ do uszu.
Potem dalej do brody.
A potem uros³yby a¿ tutaj. A potem zakrêci³yby siê tutaj.
Potem zaczê³yby ³askotaæ ci stopy, i musimy ju¿ wychodziæ z wanny.
Czemu?
Bo jak ludzie nie wychodz¹ z wanny, to siê rozpuszczaj¹.
Ale ja nie.
Mamusiu...
Mamusiu, mogê mieæ ju¿ swój pokój z powrotem?
Oczywiœcie, ¿e tak. ChodŸ, kochanie.
WychodŸ z wanny.
Postaraj siê go nie przes³uchiwaæ.
Nie przes³uchujê go. To zupe³nie normalne zastanawiaæ siê, kim on jest.
Ale by³oby milo, gdybyœ na niego tak nie naskakiwa³.
Próbujê siê tylko dowiedzieæ, co siê sta³o.
Proszê.
Dobry wieczór.
Witamy. Jak siê pan czuje?
Lepiej, dziêkujê.
Jestem Henry Baker.
Milo mi. Jestem Lucy. Lucy Rose.
- Milo mi. - To mój m¹¿ David.
- Milo mi. - Milo mi. Proszê zjeœæ gor¹cej zupy.
Dziêkujê.
- Chleba? - Tak, dziêkujê.
Która godzina?
Za dziesiêæ dziewi¹ta.
Za dziesiêæ dziewi¹ta?
- Proszê siê poczêstowaæ cydrem. - Nie, dziêkujê.
Dziêkujê.
Jestem... bardzo g³odny.
- Czy to jest Wyspa Storm? - Zgadza siê.
- A czym pan siê tu zajmuje? - Hodujê owce.
- Naprawdê? - Idê spaæ. Plecy mi dokuczaj¹.
G³upiec z pana. Ma pan szczêœcie, ¿e ¿yje.
Po co w ogóle wyp³ywa³ pan w sztorm?
Bo nie mia³em pojêcia, ¿e bêdzie taki silny.
Daj mi dwie. Chcê spaæ.
Ja to mogê zrobiæ.
Dobranoc.
- Chce pan jeszcze zupy? - Nie, dziêkujê. By³a przepyszna.
W drugim pokoju mamy brandy. Chcia³by pan odrobinê?
Proszê usi¹œæ.
Gdzie pan mieszka, panie Baker?
Mieszka³em na tej ³ódce.
Chyba rzeczywiœcie jestem cholernym g³upcem.
Wyprowadzi³em siê z Londynu oko³o miesi¹ca temu.
- Serio? Nie by³am tam od lat. - Kiedy ostatni raz pani tam by³a?
Cztery lata temu. Po to, ¿eby urodziæ dziecko.
- Jest pani tu od czterech lat? - Tak.
Mój Bo¿e. Mam nadzieje, ¿e ma pani tu przyjació³.
Có¿, jest Tom, który opiekuje siê latarni¹,
i prom przyp³ywa co drugi poniedzia³ek z zaopatrzeniem.
- To wszystko? - Tak.
- Zdrowie. - Zdrowie.
A co robicie w nag³ych przypadkach?
W domku Toma jest nadajnik radiowy,
ale to raczej do pracy w latarni.
To chyba strasznie samotne miejsce.
Có¿, widzi pan, David i ja mieliœmy wypadek samochodowy w dniu œlubu.
Wtedy w³aœnie straci³ nogi.
Szkoli³ siê na pilota myœliwca.
I potem po tym wypadku...
Có¿, oboje chcieliœmy uciec,
wiêc przyjechaliœmy tutaj.
Wygl¹da³o to na dobry pomys³. Mo¿e to by³ b³¹d.
Nie mo¿na go winiæ za chêæ ucieczki.
Nie, nie winie go.
To bardzo smutne.
Nie, to by³a ca³kowicie nasza wina.
Wypiliœmy trochê i jechaliœmy o wiele za szybko...
- Nagle pojawi³a siê ta ciê¿arówka... - Nie, chcia³em powiedzieæ, ¿e to smutne,
bo jest pani teraz taka nieszczêœliwa.
Czy to takie widoczne?
Wie pan, ja go kocham.
Takiego, jakim by³ kiedyœ.
Wtedy, gdy nagle robi siê jak ten dawny David i wtedy on, i Jo, i ja
idziemy i urz¹dzamy piknik na skale czy coœ w tym stylu.
Teraz wiêkszoœæ czasu spêdza u Toma. Tylko siedz¹ i pij¹.
W pierwszym naszym roku tutaj
moi rodzice przyjechali z wizyt¹.
Nie potrafiê panu opowiedzieæ.
By³ milczkiem i chowa³ siê przed nimi...
Szkoda mi Jo.
Ci¹gle pyta o swoj¹ babciê, gdzie ona jest.
- Grzeczny ch³opczyk. - To prawda.
I jaki m¹dry.
I bardzo dzielny.
- I szczêœliwy. - Dlaczego pan tak s¹dzi?
Byæ tak kochanym.
Nie. Jestem jego matk¹.
- Wszyscy rodzice kochaj¹ swoje dzieci. - Nie.
Nie, nie wszyscy.
Niektórzy rodzice... Niektórzy rodzice wykorzystuj¹ swoje dzieci.
Wyznaczaj¹ im cele, cele, których sami nie zdo³ali osi¹gn¹æ w swoim ¿yciu.
¯adna to mi³oœæ, co?
Tak, ¿adna.
Zastanawiam siê, dlaczego pani to ci¹gnie, jak siê nie uk³ada.
Przypuszczam, ¿e gdybym mia³a byæ ca³kiem szczera,
to przyzna³abym, ¿e nie mogê pogodziæ siê z myœl¹,
¿e te wszystkie lata starañ zosta³y zmarnowane.
Naprawdê nie s¹dzê, ¿ebym... mog³a to znieœæ.
O Bo¿e. Cztery lata na tej wyspie i sta³am siê taka nudna.
Proszê mi powiedzieæ, panie Baker, jest pan ¿onaty?
- Nie. - Z wyboru czy z powodu pecha?
- s¹dzi pani, ¿e to szczêœcie byæ ¿onatym? - Có¿, zazwyczaj tak.
- Czasami wyobra¿am sobie, ¿e jestem ¿on¹... - Innego mê¿czyzny.
- Skaleczy³a siê pani. - Bardzo przepraszam.
Jesteœ bardzo piêkna.
Proszê, nie.
Zacumowaliœmy w pi¹tek po po³udniu, spokojnie i wczeœnie,
¿eby trzymaæ siê z dala od tego cholernego sztormu.
Mamy niedzielê. Dlaczego nas nie powiadomi³eœ, ¿e zniknê³a?
- Bo nie by³em tu od tego czasu. - McKillop,
czy ta ³ódŸ mog³aby przetrwaæ sztorm?
Nie ma szans. Jak myœlicie, dlaczego ja tu zostawi³em?
Gdyby on na niej by³, gdzie móg³by byæ teraz?
- Na dnie morza, g³upiec. - Miejsce œmieci jest w œmietniku.
- Utopi³by siê. - Uwierzê, jak zobaczê cia³o.
Dzieñ dobry.
- Zostawi³am ci trochê kawy. Czarna czy bia³a? - Nie, dziêkujê.
- Zrobiê ci œniadanie. - Nie. Poczekam do lunchu.
Bêdzie duszona baranina. David mówi, ¿e nied³ugo pozamieniamy siê w barany.
- Gdzie on jest? - W³aœnie wyszed³ z Jo
sprawdziæ stado.
Dzieñ dobry, Lucy.
- Dzieñ dobry. - Nie gardzisz mn¹?
Nie. Jak¿e bym mog³a?
Có¿, mog³abyœ. Ja bym móg³.
To siê nie mo¿e powtórzyæ. Nie powtórzy siê.
¯a³ujesz tego?
WyjdŸmy.
Wkrótce wyjedziesz.
Sztorm siê ju¿ skoñczy³.
Nie na tym, na tym nie pop³ynê.
Ja nawet nie wiem, kim jesteœ.
Jestem pisarzem.
Pisarzem? Naprawdê?
Dobry Bo¿e.
O czym piszesz?
O wojnie.
Nie o bitwach i zabijaniu,
ale o odosobnieniu.
Uczuciu, jakie towarzyszy niektórym ludziom,
gdy nagle s¹ odseparowani od wszystkich innych ludzi.
A ja myœla³am, ¿e wojna mia³a zbli¿yæ ludzi do siebie.
Nie mnie.
A ciebie?
- Czy jest w twojej ksi¹¿ce kobieta? - Napiszê o tobie.
- Nie, ale naprawdê. Jest? - Tak.
Jedna kobieta.
Co ona robi?
¯yje,
ma romans z naszym bohaterem,
- a potem umiera. - Podczas bombardowania?
Nie, on j¹ zabija.
Z³ama³a mu serce.
Lepiej, ¿ebym wraca³a. ChodŸmy.
Mam nadzieje, ¿e Lucy nie trzyma³a pana wczoraj do póŸna.
Nie.
Idê do Toma zobaczyæ, czy naprawi³ antenê nadajnika.
- Chcia³by pan te¿ iœæ? - Jeœli siê przydam, tak. Wezmê kurtkê.
- Bêdê w samochodzie. - Tato, mogê te¿ iœæ?
Nie, zostañ z mam¹. Ju¿ dziœ wychodzi³eœ.
Pójdziemy tam póŸniej, kochanie. IdŸ siê po¿egnaæ.
Tatusiu, dlaczego nie mogê iœæ?
On chyba wie.
- Sk¹d? - Nie wiem. Tylko tak czujê.
Czujesz siê winna.
Nie czuj siê.
¯ona mówi³a, ¿e jest pan pisarzem.
- Uznanym? - Pocz¹tkuj¹cym.
- Dlaczego nie jest pan w wojsku? - By³em.
By³em ranny.
Ja te¿.
- Jest pan ¿onaty? - Nie.
M¹dry cz³owiek.
Co ja bym zrobi³ z t¹ wolnoœci¹.
Uwa¿am, ¿e ma pan szczêœcie, ¿e ma pan Lucy.
- Naprawdê? - Tak, naprawdê.
Kiedyœ lata³em na Spitfire.
Cudowne maszyny.
Cztery karabiny na ka¿dym skrzydle - amerykañskie brauningi.
Wystrzeliwa³y 1260 naboi na minutê.
Naprawdê?
- Nie interesuj¹ pana samoloty? - Nie.
Myœla³em raczej, ¿e bêdzie pan entuzjast¹.
Czemu?
To sta³o siê narodowym hobby, prawda? Wypatrywanie samolotów.
Tom!
Czy móg³by pan iœæ do œrodka i zobaczyæ, czy on tam jest?
Jak go nie ma, to powêszymy. Nie bêdzie nigdzie daleko.
Tom!
Jest tam?
Œpi. A raczej spi³ siê do nieprzytomnoœci.
K³ama³eœ, prawda?
- O czym ty mówisz? - Mówi³eœ, ¿e nie interesuj¹ ciê samoloty.
- Bo nie. - Ale¿ tak.
Bardzo ciê interesuj¹.
- Daj mi ten film. - Jaki film?
Kasetkê z filmem, któr¹ znalaz³em w twojej kieszeni dziœ rano.
Tak, w³aœnie te.
- Na kolana. - To œmieszne.
- Jeœli to z powodu Lucy... - To s¹ zdjêcia naszych samolotów.
Pracujê dla RAF-u. Dostarcza³em film...
Zachowaj to dla Lucy. Wkrótce tu bêdzie.
Zafascynowana jest wszystkim, co mówisz, prawda?
A teraz przynieœ mi film. Na kolanach.
Daj mi film.
Czeœæ.
Czeœæ, Jo.
Gdzie David?
Pijany.
Wiêc wracajmy do domu, kochanie. Tata jest zajêty. Idziemy?
- Wszystko w porz¹dku? Mówi³ coœ? - Nic.
Po kolacji pójdê i go przyprowadzê.
Zatem jedzmy.
Jo œpi. Prosi³, ¿eby ci powiedzieæ dobranoc.
O czym myœlisz?
Wiesz, która jest godzina?
Muszê iœæ.
Muszê iœæ i...
przyprowadziæ twego mê¿a.
Czujesz siê winny?
Nie czuj siê.
Godliman?
- Tu Godliman. - Mia³em Churchilla na linii
rzucaj¹cego gromami.
- Pos³uchaj, stary... - Godliman, nie przerywaj.
Ju¿ zadecydowano. Koncentracja wojska zosta³a zakoñczona.
Nie wolno mu wróciæ do Niemiec.
Z³apcie go lub zabijcie.
Zrozumiano.
Mamusiu?
Co ty do cholery wyprawiasz?
Jo, mo¿emy narysowaæ wszystko, co narozrabia³ sztorm.
Mo¿emy narysowaæ ³ódŸ pana Bakera na skale, prawda?
Mo¿emy narysowaæ chmurki. Wszystkie czarne chmury, które wysz³y.
Patrz, Jo, ca³kiem przejrzyœcie widaæ ska³y. Widzisz je?
Czy¿ nie s¹ ³adne?
Jo, zostañ tu. Nie ruszaj siê. Nie podchodŸ do skal.
Mój Bo¿e.
Mój Bo¿e, David.
Pomocy!
B³agam!
Pomocy!
Ktokolwiek!
Co by³o w wodzie, mamusiu?
Jo, kochanie, mamusia musi teraz wyjœæ.
Bêdziesz... grzeczny? Zostañ tu i baw siê zabawkami, dobrze?
Henry!
- Mamusiu, dok¹d idziesz? - Idê do Toma, kochanie.
Twój m¹¿ nie chce wróciæ.
Pili z Tomem i...
Lucy?
Tu jesteœ. Wychodzi³aœ?
Tak, byliœmy na spacerze.
Chcesz kawy?
Widzieliœmy coœ w wodzie.
- Patrzeliœmy na wrak twojej lodzi. - Niez³y ba³agan, co, Jo?
- Chcesz kawy? - Nie, dziêkujê.
- Dopiero co widzia³eœ Davida? - Dopiero co, tak.
Jakoœ uda³o im siê naprawiæ antenê.
Lucy?
Tutaj masz kluczyki.
Dok¹d jedziesz?
Pomyœla³am, ¿e przywiozê Davida.
Naprawdê nie wolno mu tyle piæ.
Powiedzia³, ¿eby go przywieŸæ po po³udniu. Do tego czasu go zostaw.
Zorganizujmy sobie piknik. Przygotujemy kanapki, Jo?
Raz poszliœmy na piknik do zatoki.
- Podoba³oby ci siê, prawda? - Tak, bardzo by mi siê podoba³o.
Kocham ciê.
,, Idê do Domu Œmierci" - powiedzia³a Jaskó³ka.
,, Œmieræ jest siostr¹ Snu, czy¿ nie tak?"
I uca³owawszy Szczêœliwego Ksiêcia, pad³a martwa u jego stóp.
Wewn¹trz pos¹gu da³o siê s³yszeæ dziwny dŸwiêk,
jakby coœ siê z³ama³o.
A to o³owiane serce pêk³o w pó³.
,, To bardzo dziwne" - rzek³ nadzorca w odlewni.
,, To z³amane o³owiane serce nie chce siê stopiæ w piecu."
Wiêc rzucili je na œmietnik, tam gdzie le¿a³a tak¿e martwa Jaskó³ka.
,, Przynieœ mi dwie najcenniejsze rzeczy w mieœcie" - rzek³ Bóg.
Anio³ przyniós³ Mu o³owiane serce i martwego ptaka.
,, Wybra³eœ dobrze" - rzek³ Bóg -
,, bo w mym Rajskim Ogrodzie ten ptaszek bêdzie œpiewa³ wiecznie."
,, A w moim z³otym mieœcie Szczêœliwy Ksi¹¿ê bêdzie mnie s³awi³."
Dalej, wypij mleko, kochanie.
Coœ ci powiem. Jak bêdziesz grzeczny i wypijesz ca³e mleko,
to mo¿esz dziœ spaæ przed kominkiem.
Chcia³byœ?
Tak.
Które wyspy siê nie zg³osi³y?
Sanda Bister, Uist i Storm. O ta nie warto siê martwic.
O która?
Storm. Nigdy nie udaje nam siê zbudziæ Toma w nocy.
- Prawda? - Tom lubi sobie ³ykn¹æ po ciê¿kim dniu.
Jak mogê siê dostaæ na te wyspy?
W tak¹ pogodê?
Przyniosê dla nas coœ do picia, dobrze?
Za chwilê wrócê.
- Wszystko w porz¹dku? - Tak, ju¿ idê.
ChodŸ, kochanie.
No dalej. Proszê.
Zapalaj.
Lucy!
Tom!
Tom.
O mój Bo¿e.
Tom, obudŸ siê. To ja, Lucy.
O mój Bo¿e.
Lucy.
Próbujê wys³aæ piln¹...
Halo? Proszê, czy ktoœ mnie s³yszy...
Proszê, wysy³am pilna wiadomoœæ z...
Halo? S³yszycie mnie?
Tu Wyspa Storm, wysy³am pilne SOS.
Jak mnie s³yszycie, to dajcie mi znaæ.
Szukamy jakiegoœ statku niemieckiego. Najprawdopodobniej U-Boota.
Jak wrócimy zatankowaæ, to nastêpny szwadron bêdzie ju¿ w drodze.
- Potrzebna nam teraz pogoda. - Do diab³a z pogod¹.
- Nie mo¿emy wystartowaæ we mgle. - Wiem.
- Dopiero co odebraliœmy SOS. - Sk¹d?
- Jeszcze nie wiemy. - Halo? Odbierasz mnie? Odbiór.
Halo? Odbierasz mnie? Odbiór.
Lucy.
O mój Bo¿e.
Lucy.
Nie.
- Wracaj na górê. - Mamusiu, zimno mi.
Lec.
Lucy?
Wiem, ¿e nie masz ju¿ naboi.
Zaraz otworzê drzwi.
B³agam, muszê wejœæ.
Nie zrobiê ci krzywdy, Lucy. Obiecujê.
Ale wejdê.
Wchodzê.
Mamusiu.
Przepraszam, jeœli ciê wystraszy³am.
Przepraszam.
Ju¿ wszystko w porz¹dku.
Wszystko w porz¹dku.
Zamkniemy drzwi.
Tu Wyspa Storm. B³agam, jest tam ktoœ?
Halo, Wyspa Storm. S³yszymy g³oœno i wyraŸnie. Odbiór.
Halo, Wyspa Storm. Ca³¹ noc próbujemy ciê wywo³aæ. Odbiór.
Nadawaj, Wyspa Storm. Odbiór.
Nadawaj, Wyspa Storm.
Daj mi z ni¹ pogadaæ.
Halo. S³yszysz mnie? Jesteœ na "odbiorze".
Jeœli chcesz do mnie mówiæ, powiedz "odbiór " i prze³¹cz na "nadawanie".
Powtarzam, s³yszysz mnie? Odbiór.
Na naszej wyspie rozbi³ siê statkiem pewien cz³owiek.
Zabi³ mego mê¿a i naszego pasterza Toma.
Teraz jest na zewn¹trz.
Wiêc b³agam... przyjedŸcie, na mi³oœæ bosk¹. Odbiór.
Ju¿ jesteœmy w drodze do ciebie.
Chcê, abyœ coœ zrobi³a. To absolutnie konieczne.
S³yszysz mnie wyraŸnie? Odbiór.
Tak. Rozumiem. Odbiór.
Musisz zniszczyæ radio. Odbiór.
Ale... dlaczego? Proszê, nie...
Nie, nie mogê tego zrobiæ.
Tu nie ma nikogo innego, kto by mi pomóg³.
Jo, zostañ tu.
- Mam nadzieje, ¿e wyspa nie jest zamglona. - Musimy dolecieæ.
Jo!
Po³ó¿ strzelbê tam.
Stan przy drzwiach.
W drugim pokoju jest butelka whisky, Lucy.
Proszê, czy mo¿esz mi j¹ przynieœæ?
Dobry Bo¿e.
Wojna sprowadzi³a siê do nas dwojga.
Wiesz o tym?
Zrobi³em to, co musia³em zrobiæ.
Nie mo¿na ju¿ tego odwróciæ.
Przykro mi.
Zegnaj.
Mamusiu...
- Mamusiu. - Tak. Dobrze, kochanie. Ju¿ dobrze.
Ju¿ dobrze. Teraz musisz tu zostaæ. Zostaniesz tu, dobrze?
Zostañ tu i poczekaj na mamusiê.
O Bo¿e.
Stój!
Proszê, stój!
Stój, proszê!